1991, Κοφίνου. Έξω βρέχει ασταμάτητα και μέσα στην κουζίνα μας αχνίζει στη φωτιά η σούπα βοδινό. Η μάνα μου ξαφρίζει το κρέας και προσθέτει καρότο, σέλινο και πατάτες. Μαγειρεύει τη σούπα για ώρα σε χαμηλή φωτιά και λίγο πριν κάτσουμε στο τραπέζι αναλαμβάνω να ψήσω το ψωμί στο τζάκι. Η σούπα βοδινό παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αγαπημένες μου συνταγές γιατί ίσως συνειρμικά με ταξιδεύει σε εκείνες τις χειμωνιάτικες μέρες που ήταν γεμάτες με οικογενειακή θαλπωρή. Πέρα όμως από τις οικογενειακές στιγμές, η γεύση από τη σούπα βοδινό που μαγειρεύεται με το μεδούλι στο κότσι έχει μείνει έντονα χαραγμένη στο μυαλό μου. Προσωπικά στη συνταγή της μάνας μου προσθέτω και λίγο ρύζι γλασέ για να γίνει η σούπα πιο χορταστική…
